نویسنده : وحید رهبری ; ساعت ٩:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱٥ اسفند ۱۳۸۸

از همون اول که بازیهای لیگ برتر و همچنین تیراختور شروع شد بچه ها خیلی میگفتن که بریم استادیوم و بازی های تیراختور رو از نزدیک ببینیم. ولی من چون دیگه این روزا زیاد پی فوتبال رو نمی گیرم و کلا هم از جو ورزشگاه زیاد خوشم نمیاد همیشه مخالفت میکردم. ولی این اواخر چون برادرم زیاد میگفت که بریم ورزشگاه و میدیدم که خیلی علاقه منده قبول کردم تا یه بازی باهاش برم استادیوم.

بازی تیراختور با سپاهان بهترین گزینه ای بود که میتونستم انتخاب کنم چون هم احساس میکردم بازی جذابی از آب در بیاد که همینطورم شد و هم اینکه بالاخره سپاهان امسال بازیکن های خیلی مطرحی داره و دیدنشون از نزدیک برام جالب بود. خلاصه با یکی دو تا از دوستام هم قرار گذاشتیم رفتیم استادیوم. خیل جمعیتی که روانه ورزشگاه شده بود و شور و اشتیاق بی حد حصرشون واقعا آدم رو به وجد می آورد. وقتی هم شعارهای دسته جمعی که شعارهای دسته جمعی تو ورزشگاه گفته میشد واقعا به آدم یه احساس خاصی دست میداد، وقتی که یک طرف ورزشگاه که قریب به 20000 نفر فریاد میزدند "یاشاسین" و طرف دیگر هم با همان تعداد جمعیت جواب میدادن "آذربایجان".

ولی در کل خدارو شکر وضعیت و جو ورزشگاه زیاد بد نبود و مانع لذت بردن از بازی نشد. و همچنین یکی از دلایلی که دلپذیریش رو برام بیشتر کرد این بود که آدم اونجا دیگه بدون هیچ قید و بندی و بدون اینکه نگران این باشه که الآن میگیرنش یا آبروش میره یا انگ اقدام علیه نظام بزنن میتونه داد بزنه و خودشو خالی کنه.